Skip to main content

PATULAN

Patulan. Sana'y patulan
Ang pusong nanahan
Na sa iyo kailanman
Ay hindi nagkulang.

Patulan mo naman
Bawat pangangailangan
Nang hindi na maghabulan
Di na mag bulag-bulagan

Akong dating kasintahan
Nawa'y hayaan
Sa tanging kahilingang
Pawiin ang kalungkutan

Oras ako'y iyong bigyan
Wag sanang pagkaitan
Iyong dating tampuhan
Ng sintang walang hanggan

Kung ito ang kalagayan
Na makamit ang kalayaan
Ay hindi na lamang
Aasam pa ng katiwasayan

Minsan ang kaginhawahan
Ay mapait na larawan
Sadyang di maintindihan
Ang takbo ng kapalaran

Hindi ko na nasundan
Ang nais na ipaalam
Ang tanging punto lang
Ikaw ay mapagsabihan

Nang manalo ako sa hulaan
Ay di na maparaanan
Na ikaw pa'y pagkatiwalaan
At mahalin nang walang hanggan

Ako na lumaban
Para sa pagmamahalan
Bakit ako ang nawalan
At ikaw pa ang pinanghinaan

Patuloy mo mang saktan
Patuloy ako sa katangahan
Na kahit kunwa-kunwarian
Ay muli mong papatulan.

Comments

Popular posts from this blog

Palagi

Minamahal kita sa paraang alam kong tama Pero kung may suhestiyon ka'y wag mahiyang magsalita At gagawan ko ng paraan Dahil kapag sayo, lahat na ay malinaw Sa daang madilim, ikaw lagi ang ilaw Sa mundong magulo, ikaw lang ang kalmado. At sa buhay na duda ang naghahari May isang ikaw na parating nagsasabi Na anuman ang mangyari'y Nand'yan ka palagi. {022422 | For 032722 6th | CXC}

Ang Kanin, Toge, at Lumpia. Kailan Ulit Kaya?

  Pepsi-Cola Products Philippines, Inc. Southern Tagalog Region Operations (PCPPI STRO) 1 October 2020 "Half rice po. Dalawa po nito *turo sa shanghai* at saka po half na toge." I can still remember my very first meal in PCPPI STRO. 1 October 2020. It was the orientation scheduled for the newly hired employees. Syempre, I was alone kasi wala naman akong kakilala pa doon. I made sure that I ordered veggies and dapat may meat pa rin kasi tumatak sa isip ko noong isang beses na gulay at kanin lang ang kinakain ko for dinner and my cousin asked me "Anong protein mo?!" LOL so I always order meat and gulay whenever nasa labas ako ng bahay. When I sat down, I prayed over my food for God's blessing and then I messaged my parents na lunchtime na. Then I cried. Discreetly, of course LOL I cried because I wanted to go home already. Sabi ko ayoko nang lumayo pala. It was the very first time kasi na tumira ako nang hindi sa bahay na kinagisnan ko. I was really, really homesi...

Pabaon...

Sa dinami-rami na ng dumaan           At sa ilan pang darating Ikaw ang higit na matimbang           Ang sa huli'y nais kapiling. {120621 | 0120 | CXC}