Skip to main content

ISANG MALAKING BIRO

Sa araw-araw na tayo'y magkasama
Isang libo't isang daang pangako't salita
Sa bawat pagbigkas ng labi mong matatas
Ay kaakibat ang pag-usbong ng pag-asa ko pataas.

Habang tumatagal ay naiipon na
Ang mga sinabi mong gagawin natin tuwina.
Ngunit ilan sa mga iyon ang natupad mo na?
'Sindami ng buto ngunit sa daliri'y bilang na.

"Ako'y laging nand'yan" ang madalas mong sambit
Ngunit bakit laging may paumanhing nakasabit?
Bakit sa tuwing sinasabing handa ka nang makinig
Sa atensyon mo pari'y laging may kahati?

Patawad kung ngayon ako'y nanlalamig
Nawala na ang dating mainit na pag-ibig
Ang inakala ko kasing matamis na himig
Ay isa na palang pagsintang sa luha'y tigib.

Kung maaari lang na ako'y umatras
Sa relasyong itong nakasisira ng lakas.
Ngunit diba ito ay hindi lamang isang larong marahas
Kundi isang pagmamahalang kailangan ng simpatiya at oras.

Tama pa bang manatili ako rito?
Masaya pa nga ba ako o guni-guni ko na lamang ito?
Kailan kaya darating sa'kin ang sayang totoo
At lulubayan ng isang malaking biro?

(10/17)
Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Palagi

Minamahal kita sa paraang alam kong tama Pero kung may suhestiyon ka'y wag mahiyang magsalita At gagawan ko ng paraan Dahil kapag sayo, lahat na ay malinaw Sa daang madilim, ikaw lagi ang ilaw Sa mundong magulo, ikaw lang ang kalmado. At sa buhay na duda ang naghahari May isang ikaw na parating nagsasabi Na anuman ang mangyari'y Nand'yan ka palagi. {022422 | For 032722 6th | CXC}
Post a Comment
Read more

Ang Kanin, Toge, at Lumpia. Kailan Ulit Kaya?

  Pepsi-Cola Products Philippines, Inc. Southern Tagalog Region Operations (PCPPI STRO) 1 October 2020 "Half rice po. Dalawa po nito *turo sa shanghai* at saka po half na toge." I can still remember my very first meal in PCPPI STRO. 1 October 2020. It was the orientation scheduled for the newly hired employees. Syempre, I was alone kasi wala naman akong kakilala pa doon. I made sure that I ordered veggies and dapat may meat pa rin kasi tumatak sa isip ko noong isang beses na gulay at kanin lang ang kinakain ko for dinner and my cousin asked me "Anong protein mo?!" LOL so I always order meat and gulay whenever nasa labas ako ng bahay. When I sat down, I prayed over my food for God's blessing and then I messaged my parents na lunchtime na. Then I cried. Discreetly, of course LOL I cried because I wanted to go home already. Sabi ko ayoko nang lumayo pala. It was the very first time kasi na tumira ako nang hindi sa bahay na kinagisnan ko. I was really, really homesi...
Post a Comment
Read more

Pabaon...

Sa dinami-rami na ng dumaan           At sa ilan pang darating Ikaw ang higit na matimbang           Ang sa huli'y nais kapiling. {120621 | 0120 | CXC}
Post a Comment
Read more