Skip to main content

Bagong Umaga

Isang araw nang ako'y magising
Mula sa pagtulog na mahimbing
Alam kong ika'y tahimik pa ring
Kunwari'y nagmamahal pa sa'kin.

Bumaling ako't humarap sa'yo
Tinitigan kita't sinaulo
Sa pagkurap ng mga mata ko'y
Biglang nabuhay ang diwa mo.

Matagal, malalim, walang maliw
Sa'ting tingina'y walang bumali.
Aking napagmasdan at nasuri
Na sa mata mo'y wala nang aliw.

Gusto ko nang bumango't tumayo
Mula sa pagkakahigang ito.
Sobra nang lahat ng sakripisyo.
Ano ba't ngayon lang napagtanto?

Ngunit kasabay ng aking bwelo
Ay ang pagkapit mo sa kamay ko.
Tila mas lumalim ang tingin mo
Sa aking mata at pagkatao.

Hinila mo akong pabalik
Kahit pa ayoko nang lumapit.
Sa pisngi ko'y pinilit humalik.
Ulo'y sa balikat ko dinikit.

Mga mata ko'y aking 'pinikit
Inalala ko ang bawat saglit
No'ng ang mga yakap pa'y mainit
At hindi nalang yung tipong pilit.

Subalit ang lahat ay huli na
Ngayo'y manhid at walang tiwala
Sa pag-ibig na alay sa t'wina;
Sa irog na lubusang sininta.

[021018 | 23:17]
Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Palagi

Minamahal kita sa paraang alam kong tama Pero kung may suhestiyon ka'y wag mahiyang magsalita At gagawan ko ng paraan Dahil kapag sayo, lahat na ay malinaw Sa daang madilim, ikaw lagi ang ilaw Sa mundong magulo, ikaw lang ang kalmado. At sa buhay na duda ang naghahari May isang ikaw na parating nagsasabi Na anuman ang mangyari'y Nand'yan ka palagi. {022422 | For 032722 6th | CXC}
Post a Comment
Read more

Ang Kanin, Toge, at Lumpia. Kailan Ulit Kaya?

  Pepsi-Cola Products Philippines, Inc. Southern Tagalog Region Operations (PCPPI STRO) 1 October 2020 "Half rice po. Dalawa po nito *turo sa shanghai* at saka po half na toge." I can still remember my very first meal in PCPPI STRO. 1 October 2020. It was the orientation scheduled for the newly hired employees. Syempre, I was alone kasi wala naman akong kakilala pa doon. I made sure that I ordered veggies and dapat may meat pa rin kasi tumatak sa isip ko noong isang beses na gulay at kanin lang ang kinakain ko for dinner and my cousin asked me "Anong protein mo?!" LOL so I always order meat and gulay whenever nasa labas ako ng bahay. When I sat down, I prayed over my food for God's blessing and then I messaged my parents na lunchtime na. Then I cried. Discreetly, of course LOL I cried because I wanted to go home already. Sabi ko ayoko nang lumayo pala. It was the very first time kasi na tumira ako nang hindi sa bahay na kinagisnan ko. I was really, really homesi...
Post a Comment
Read more

Pabaon...

Sa dinami-rami na ng dumaan           At sa ilan pang darating Ikaw ang higit na matimbang           Ang sa huli'y nais kapiling. {120621 | 0120 | CXC}
Post a Comment
Read more